http://gamovarzesh.ir

پایگاه خبری گام و ورزش ورزش های آبیگام و پیشکسوت؛ از حوض خانه تا استخر امجدیه همراه با تقی عسگری؛ پرنده آبی ایران
شناسه خبر :1777
شنبه, 13 ژوئن 2020
87 بازدید
پ

سپیده نوری/ ۶۲ سال از آخرین درخشش پولکهای درخشنده ماهی افسانه ای ایران می گذرد، همان سالی که همه چشمشان را به سکو دوخته بودند تا ببینند استعدادی شگرف که با ۱۵ روز تمرین در استخر امجدیه، دوم کشور شد حالا در چشمگیرترین مسابقات آسیایی چه میکند!! همه حدسشان درست بود ماهی چابک ما توانست […]


سپیده نوری/ ۶۲ سال از آخرین درخشش پولکهای درخشنده ماهی افسانه ای ایران می گذرد، همان سالی که همه چشمشان را به سکو دوخته بودند تا ببینند استعدادی شگرف که با ۱۵ روز تمرین در استخر امجدیه، دوم کشور شد حالا در چشمگیرترین مسابقات آسیایی چه میکند!! همه حدسشان درست بود ماهی چابک ما توانست نظر داورها را در مسابقات آسیایی دهلی سال ۱۳۳۰ جلب کند و برایمان در دو رشته سکو و شیرجه دو مدال نقره کسب کند. ماهی افسانه ای و تکرار نشدنی ما تقی عسگری است که هنوز بعد از ۶۹ سال کسی نتواسته جایش را بگیرد، آن روزها که قوس کمرش در آب تشویق ها را دو چندان میکرد باعث شد امروز دیسک کمر او را تاب نیاورد و بازهم درمانش را به دوست سالیان درازش” آب” بسپارد… با این پیشکسوت و قهرمان سالهای دور شیرجه کشور به گفتگو نشستیم که می خوانید.

– از خودتان بگویید. از آن سالهای آب بازی در حوض خانه تا راهی شدن به استخر امجدیه!

متولد بهمن سال ۱۳۰۳ و بچه تجریش هستم، در باغ های شمیران و حوض خانه شنا یاد گرفتم. آن زمان یک استخر آبیاری بود که تابستان ها جوان ها میرفتند و در آن شنا می کردند و پشتک و وارو می زدند، برای من خیلی حرکاتشان جالب بود، بزرگترها در قدیم به این کارها شیرین کاری می گفتند، ما بچه ها دلمان میخواست حرکت پشتک وارو آنها و درواقع شیرین کاری هایشان راتقلید کنیم و همین انگیزه ای شد تا من شیرجه زدن را یاد بگیرم. کمی که بزرگتر شدم راهی استخر منظریه شدم، می توان گفت آن زمان استخر منظریه تنها استخری بود که در کل ایران سکوی شیرجه داشت. یک سکوی چهارمتری، سه متری و یک متری داشت که صاف از لبه استخر بالا آمده بودند و جوان ها می رفتند بالا و با سر می آمدند توی آب.

 

–  استخر منظریه اصلا استاندارد نبود، یک تخته چوبی داشت و عمق استخر حدود ۳ متر و ۷۴ سانتیمتر بود. به منظریه که راه پیدا کردم شروع کردم به شیرجه زدن در ارتفاع دو متری و دیدم چقدر راحت است، مربی آن استخر آقای امیر اعلایی بود و به من گفت: “میتونی هر روز بیای؟” یه ذره منمن کردم و گفتم “آخه!!”  از آخه من مطلب رو گرفت و گفت:” یک عکس بیار یک کارت برات صادر میکنیم که هر روز مجانی بپری. ” ۱۵ روز تمرین کردم و مسابقه دادم و اصلا فکر نمیکردم مقامی بیاورم و در عین ناباوری اول شدم و یک کاپ بهم دادند و همین کاپ من را با این رشته ی ورزشی عجین کرد و آنقدر عشق و انگیزه در من ایجاد کرد که هنوز این عشق و انگیزه در من وجود دارد.

 

– بعد از آن مورد توجه قرار گرفتید و به امجدیه آمدید؟

بعد از آن تشویقم کردند که به استخر امجدیه تهران بیایم آن زمان مربی آنجا مرحوم دکتر بنایی معروف بود، ۱۵ روز هم در آنجا تمرین کردم، همیشه مسابقات را نیمه اول شهریور برگزار می کردند چون در نیمه دوم هوا خیلی سرد و مسابقات تعطیل میشد، از تمامی استان ها برای انجام مسابقات قهرمانی کشور آمده بودند که اولین دوره بود که من در آن شرکت می کردم. در این مسابقه بین همه شیرجه روها دوم شدم. درواقع قهرمان سال قبل شیرجه کشوری در سکوی سوم قرار گرفت و من از او پیشی گرفته بودم و شیرجه رویی به نام صبوحی هم نفر اول شد.

 

– این استخر تاریخی تهران دقیقا چه زمانی ساخته شد؟

استخر امجدیه در زمان قبل از جنگ جهانی دوم ساخته و در سال ۱۳۱۹ افتتاح شد.

– چه سالی از ورزش قهرمانی خداحافظی کردید؟

من در سال ۲۳ نایب قهرمان شدم و از آن سال تا سال ۱۳۴۴ به طور متناوب در یازده دوره از مسابقات قهرمانی کشور شرکت کردم که عمر قهرمانی‌ام ۲۱ سال طول کشید. در این یازده دوره، ۹ بار قهرمان شدم و ۲بار هم نایب‌قهرمان. آخرین سالی که در مسابقات قهرمانی کشور شرکت کردم ۴۱ سالم بود و اول شدم و از مسابقات خداحافظی کردم.

 

– چه زمانی دچار دیسک کمر شدید؟

قبل از انقلاب حدودا همان زمانی که از ورزش خداحافظی کردم دیسک کمر پیدا کردم و با عمل جراحی خوب شد، اخیرا دیسکم اوت کرده؛ می خواستند عمل کنند و قبول نکردم، در حال حاضر هفته ای سه روز به جلسات آب درمانی می روم، این جلسات با تمرینات شیرجه توام است و من ریزه کاری ها و جزئیاتی را درباره شیرجه به مربی ها گوشزد میکنم.

 

– قوس کمر هنگام شیرجه زدن در آب خیلی به مهره های کمر فشار می آورد، فکر می کنید دلیل دیسک کمر شما هم قوس زدن های فراوان هنگام شیرجه بوده است؟

بله، آن زمان می گفتند هرچه بدن قوس بیشتری داشته باشد زیباتر به نظر می آید ولی این عقیده کاملا غلط بود، مربی ها هم سنتی بودند و اطلاعاتشان ناقص بود. همان موقع دیسک کمرم را عمل کردم و خوب شد و امسال دوباره اوت کرد که دیگر زیر بار عمل نرفتم و به جلسات آب درمانی اکتفا کردم.

– بعد از آنکه عمل جراحی انجام دادید و دیسک کمرتان بهبود پیدا کرد مجددا به سمت ورزش آمدید؟

بعد ازینکه کمرم را عمل کردم و خوب شد یک مدت مربی بودم و سرپرست شیرجه مسابقات آسیایی شدم و بعد زمانی که دیدند مسابقات را خوب اجرا کردم از طرف فدراسیون جهانی شنا من را به عنوان داور بین المللی دعوت کردند، آقای رامینی معروف را هم به عنوان داور واترپلو انتخاب کردند. ۲ بار هم از طرف فیلا به مسابقات شیرجه برلین اعزام شدم و داوری کردم و یکبار نیز مسابقات شیرجه کلمبیا را داوری کردم و در المپیک مونترال هم به عنوان داور رزرو بودم.

– خیلی ها قبل از یادگیری شنا، شیرجه زدن را یاد می گیردند؛ به نظر شما مهترین فاکتورهای یک شیرجه رو باید چه چیزهایی باشد؟

ورزش شیرجه به خاطر اینکه باید از ارتفاع سقوط کنی غیر از استعداد زیبایی اندام هم می خواهد. یک شیرجه رو باید پهنای شانه داشته باشد، قوز نداشته باشد و پاهایش بهم چسبیده باشند، درواقع شیرجه رو نه تنها استعداد و اندام ظریف و زیبا برای این رشته هنری می خواهد بلکه از همه مهمتر جسارت و شهامت می خواهد، افرادی با عشق و علاقه به سمت شیرجه می آیند استعداد و اندام خوبی دارند اما همین که می بینند از بالای دایو باید حرکت های چرخشی متنوعی انجام دهند؛ میترسند و کنار میکشند.

 

– آیا فرزندانتان هم راه شما را ادامه دادند؟

سه تا دختر دارم که هیچ کدام اینجا نیستند، دختر وسطیم به نام کیهانه قبل از انقلاب در بازیهای آسیایی تهران در شیرجه شرکت کرد و با سن ۱۱ سال خردسال ترین شرکت کننده بود، متاسفانه مقامی نیاورد اما همین که شرکت کرد به عنوان یک نونهال واقعا شایان توجه بود، در حال حاضر در دانمارک زندگی می کند.

– چند دوره در بازیهای آسیایی شرکت کردید؟

دو بار در بازیهای آسیایی شرکت کردم که در مجموع دو نقره و یک برنز گرفتم و سپس بعد از ۱۶ سال در چهارمین دوره بازیهای آسیایی که در تایلند برگزار میشد با هزینه خودم شرکت کردم، چند ماه در یک استخر تابستانی تمرین کردم تا خودم را برای مسابقات آسیایی آماده کنم، رئیس تربیت بدنی آن وقت به نام سرلشکر یزدان پناه گفت:” اگر ششم شوی تمام هزینه ای که کردی رو پرداخت میکنم! ” اما متاسفانه هفتم شدم، در مسابقه جوانان جهان هم که در بخارست برگزار شد هیچ مقامی نیاوردم، به ما در آن دوره و هم در این دوره ظلم شده است.

– برای دیدن مسابقات شیرجه می روید ؟

مسابقاتی که من با هزینه خودم رفتم و دیدم مسابقات جهانی شنا و واترپلو در بلگراد بود و همچنین مسابقات المپیک مونیخ را هم با هزینه خودم رفتم و تماشا کردم، بله ما در جوانی تمام سرمایه خود را به خاطر عشق به ورزش صرف کردیم و برای آینده خود اندوخته ای نگذاشتیم.

 

– شیرجه روهای چه کشورهایی را با قدرت می بینید و از نظر شما در جهان بهترینند؟

در شیرجه روهای جهان، چینی ها رو خیلی قبول دارم، در کل شیرجه زدن یک هنر است و همه آدم های معمولی هم که برای اولین بار شیرجه زدن را نگاه می کنند لذت می برند.

 

– رمز سلامتی یک ورزشکار چیست؟

یک ورزشکار رمز سلامت و ماندگاریش ورزش روزانه است، نباید ورزش روزانه اش قطع شود و باید مناسب با سنش باشد و بهترین ورزش راهپیمایی و شنا است، در کنار ورزش هم باید تغذیه مناسبی داشته باشند، ورزش شادی آور است، مردم نبایدآنقدر زیر فشار مالی باشند که ورزش را فراموش کنند.

 

– برای شیرجه روها مسابقات پیشکسوتان ترتیب می دهند؟

در ایران مسابقات شنای پیشکسوتان هست اما شیرجه پیشکسوتان نیست، یک شاگردی داشتم به نام یدالله باشی که در ایران قهرمان شیرجه شد و بعد رفت هلند و در یک باشگاه در رشته والیبال و بسکتبال و شیرجه کار کرد، تا سن ۶۵ سالگی آمادگی جسمانی اش را حفظ کرد و در مسابقات شیرجه هلند از تخته یک متر به مقام دوم رسید و مدال نقره گرفت واقعا خیلی عالی آمادگی جسمانی خودش را حفظ کرده است.

 

– همان سالها بعد از شما دو شیرجه رو مدال برنز گرفتند….

بعد از من حسن اعظمی و منوچهر فصیحی در بازیهای آسیایی ۱۳۳۷ توکیو مدال برنز کسب کردند، اما این دو شیرجه رو هم در همان زمان ها موفق به کسب مدال شدند و فاصله چندانی با قهرمانی من نداشتند، سال ۱۳۳۰ یعنی ۷ سال قبل از آنان در مسابقات آسیایی دهلی در رشته تخته و سکو دو مدال نقره گرفتم، اما الان بیش از ۵ و ۶ دهه است که مدالی در رشته شیرجه کسب نکردیم.

 

– نظرتان به عنوان یک پیشکسوت و قهرمان درباره وضعیت رشته های آبی در کشور چیست؟

واترپلو خیلی خوب می درخشد و آینده بسیار خوبی دارد و قهرمانی بچه ها در آسیا گواه این امر است اما در شنا به این سادگی نمی توانیم مدال آوری کنیم زیرا آنطور که باید به شنا و شیرجه اهمیت نمی دهند. یک شناگرمان هم که در المپیک پکن شرکت کرد آنهم با سهمیه کارت سفید بود. البته علاقه مندان بسیاری در شهرستان ها وجود دارند و ازسن ۵ یا ۶ سالگی به سمت یادگیری شنا می آیند. در حال حاضر گروه های سنی ۱۲ سال به پایین، ۱۳ و ۱۴سال، ۱۵ و ۱۶ سال و از ۱۶ سال به بالا دارینم که در گروه سنی نونهالان مدالهای بسیاری گرفتیم. زمان قدیم می رفتیم استخرهای پایین شهر، بچه هایی که بدن های چابک داشتند می آوردیم مجانی تا در استخر امجدیه شیرجه بزنند. آن موقع به نحو درستی افراد را انتخاب می کردند، حتی بچه ها جمعه ها هم می توانستند بیایند و تمرین کنند به این ترتیب شیرجه پیشرفت می کرد، شنا و شیرجه جزو وزشهای مادر است و از بچه شیرخواره تا آدم صد ساله به این رشته ورزشی مفرح نیاز دارد.

 

– برای بهبود وزشهای آبی در کشورمان چه باید کرد؟

اصولا تصمیم گیران رده بالای ورزشی در اشتباه بزرگی هستند، در دوره احمدی نژاد تصمیم گرفتند ساخت و ساز استخر را در استان ها زیاد کنند، طرحی تصویب کردند که یک استخر سه گانه بین المللی که تمامی مسابقات جهانی (شنای هماهنگ و شیرجه هماهنگ) دراینگونه استخرها برگزار شود را در استان های بزرگ احداث کنند. این طرح قشنگی است اما آیا لازم نیست یک بودجه ۵۰ -۶۰ میلیاردی را هزینه کنند؟ ساخت خیلی از استخرها همانند تبریز، کرمانشاه، اصفهان و خراسان رضوی نیمه کاره رها شده؛ فقط استخر ۹ دی تهران است که افتتاح و تکمیل شد.

 

– یعنی به این دلیل که مسابقات بین المللی در کشور برگزار نمی شود نیازی به استخرهای سه گانه نیست؟

استخرهای سه گانه استخرهایی هستند که سالن هایی جداگانه برای شیرجه، شنا و وارما ( برای گرم کردن و تمرین) دارند که به اینها سه گانه بین المللی می گویند. در کشور ما مسابقات شنا بنا به دلایلی انجام نمی شود و حالا اگرهم زمانی بخواهند مسابقات کشورهای اسلامی را برگزار کنند استخر آزادی و ۹ دی مطابق با استاندارهای بین المللی است، حتی استخر امجدیه تهران را هم با توجه به استانداردهای فدراسیون جهانی شنا بازسازی کردیم. من طرح یک استخر چند منظوره را دادم که هیچگونه مشکل ابعادی ندارد، می توانند در هر استان ۶ یا ۷ استخر چند منظوره بسازند که قانونی باشد و همه مسابقات هم طبق قانون در آنها انجام شود. ما استخرهای خیلی کمی در سطح کشور داریم. هزینه ای که می خواهند صرف ساخت یک استخر سه گانه در ۶ استان پر جمعیت کنند می توانند ضرب در ۷ استخر چند منظوره کنند و در مجموع می شود ۴۲ استخر، که کارایی و بهره وری آن بیشتر است.

 

_استعدادهای ما همه جا نهفته است به خصوص در استان های دوردست که فقط یک استخر قدیمی دارند. با توجه یه جمعیت هر شهر باید در آن استخرهای چند منظوره بسازند زیرا ساخت استخرهای سه گانه نیاز به زمین وسیعی دارد و زمین وسیع هم فقط در خارج از شهر پیدا می شود، بنابراین جوان ها باید هم مصافت طولانی را طی کنند که وقت بیشتری می گیرد و هزینه بیشتری را پرداخت کنند؛ بنابراین منصرف می شوند.

 

– به عنوان یک پیشکسوت انتظارتان از مسئولان ورزشی کشور چیست؟

دو مدال نقره در اولین دوره بازیهای آسیایی از دو ماده تخته و سکو گرفتم که تا به حال این توفیق حدود ۶۰، ۷۰ سال است که در ایران تکرار نشده است. باید توجه ویژه ای به پیشکسوت ها بکنند، باید آنها دسته بندی شوند، خیلی از پیشکسوت ها هستند که به زحمت زندگی را می گذرانند و منتظر این مقرری ماهیانه هستند که از طرف صندوق حمایت از قهرمانان دریافت می کنند، بعضی از پیشکسوت ها بعد از دوران قهرمانی دوباره فعالیت خود را ادامه دادند و وضعشان بد نیست و بعضی از آنها هم از اول وضع مالی خوبی داشتند اما عده ای هم هستند که سرمایه خود را برای ورزش گذاشتند و در دوران پیری چیزی برایشان باقی نمانده است. ۹۰ سال از عمرم می گذرد، ازمن دیگر کاری ساخته نیست، این کاری که در فدراسیون انجام می دهم تفریحی است، من ۹۷ ساله نباید روزی ۵،۶ ساعت در فدراسیون بنشینم. در رابطه با استانداردهایی که در ساخت استخر باید رعایت شود تحقیق میکنم چون علاقه دارم وگرنه پولی بابت آن دریافت نمی کنم. بالاخره همه پیشکسوت ها که وضعشان شبیه هم نیست، خیلی ها چشم به این مقرری ماهیانه دوختند.  من با این حقوق بازنشستگی چیزی ندارم، همه که مثل هم نیستند.

                                                           

– بهترین اتفاق خوب زندگیتان که هنوز هم به خوبی از آن یاد می کنید و فکر کردن به آن حالتان را خوب می کند چیست؟

من به دلایلی ۳ سال از مسابقه دور ماندم یعنی از سال ۳۵ تا ۳۸ در مسابقات شرکت نکردم اما مجددا در خرداد سال ۳۸ وارد استخر شدم و پس از سه سال دوری در مسابقات کشوری اول شدم، این خاطره قشنگ ترین اتفاق زندگی من است.

 

از دیگر خاطرات خوب زندگی می توانم از دعوت مستقیم رئیس فدراسیون شنای آسیا برای حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو است. زمانی که ایشان برای بازدید از امکانات شنای کشورمان، به تهران سفر کرده بودند، ملاقات کوتاهی با وی داشتم و با گفتن سوابقم، رئیس فدراسیون شنای آسیا بسیار تعجب کرد که من در قید حیات هستم! ایشان شخصا بنده را برای حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ به عنوان مهمان ویژه برای تماشای مسابقات شنا و شیرجه دعوت کرد.

من در حد تلاشم به آرزوهایم رسیدم و الان آرزوم این است که امکانات بیشتری در زمینه شیرجه برای جوانان فراهم کنند و برای سن های پایین استفاده از استخر و شیرجه زدن را به شرط اینکه بیایند و تمرین کنند و در مسابقه های داخلی کوچک کسب مقام مجانی کنند چون این مساله باعث میشود انگیزه و رقابت بین بچه ها بوجود بیاید و همین باعث پیشرفت میشود. در استان ها امکانات ما صفر است اگر بخواهیم در این رشته پیشرفت کنیم باید محدودیت های زمانی را برداریم، اکثر استخرها اجاره ای است، هزینه ها بالا است، حداقل در هر شهر یک استخر چند منظوره باید ایجاد شود، تمرین ها باید بیشتر شود ما با روزی سه جلسه تمرین در شنا و شیرجه به هیچ جایی نمیرسیم. در تلویزیون مسابقات را پوشش دهند حالا اگر نمی توانند گروه سنی بزرگسالان را پخش کنند، گروه سنی خردسالان را پخش کنند تا انگیزه و احساس رقابت در آنها ایجاد شود، آرزوی من این است عقب افتادگی ما در شیرجه و شنا جبران شود.

پ
برچسب ها:
نظرات و تجربیات شما
نام:
ایمیل:
سایت شما:
* نظری شما:

قوانین ارسال نظر
قوانین ارسال نظر

لطفا از نوشتن با حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

از ارسال دیدگاه های نامرتبط با متن خبر،تکرار نظر دیگران،توهین به سایر کاربران و ارسال متن های طولانی خودداری نمایید.

لطفا نظرات بدون بی احترامی ، افترا و توهین به مسٔولان، اقلیت ها، قومیت ها و ... باشد و به طور کلی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین کشور نداشته باشد.

در غیر این صورت < <دیوار خبر>>مطلب مورد نظر را رد یا بنا به تشخیص خود با ممیزی منتشر خواهد کرد.